En daar was ik dus wel klaar mee.
Ik herken het namelijk. Brandjesblussen, waan van de dag en van alles een beetje en een beetje van alles. Als gemeentelijk communicatieadviseur zette ik ziel en zaligheid in om verbinding te maken met mijn doelgroep. Ik snapte dat we daarvoor onwijs goeie teksten nodig hadden. Verhalen die verbinden. Maar het lukte niet op de manier waarop ik het wilde. Teksten kregen geen fatsoenlijke aandacht. Of ik moest het schrijfwerk uitbesteden.
Dat wilde ik niet meer.
En toen?
Toen ging ik als freelance tekstschrijver aan de slag. Eerst schreef ik voor iedereen. Van rijschool en loodgieter tot gemeente en provincie. Na een paar jaar ging het schuren. Het bleek hetzelfde liedje: te weinig aandacht voor wat ik belangrijk vind. De volgende stap volgde: tekstschrijver en interviewer voor lokale overheid en maatschappelijke organisatie. Na een nogal uitdagend proces was daar de naam Eriseens – daarover zo meer – en viel alles op z’n plek.
Ja leuk allemaal, maar ga je me nog vertellen waarvoor ik bij Eriseens terecht kan?
Tuurlijk.
Je kunt bij me terecht voor teksten en interviews. Ik schrijf, herschrijf en redigeer online en offline teksten. Interviews neem ik af en werk ik uit. Je kunt me eenmalig inhuren of terugkerend. Zo’n langdurige samenwerking ga ik graag aan, want dan kunnen we echt iets betekenen voor jouw doelgroep. Ook krijg je vaak gratis advies – adviseursbloed kruipt waar het niet gaan kan.
Ik geef je onwijs goeie teksten waar je wat aan hebt.
Waar je organisatie wat aan heeft. Verhalen die het verdienen om te vertellen.
De kans is vrij groot dat je zelf best kunt schrijven. Maar je doet het niet, of niet graag. Ik wel. En in het verschil tussen jou en mij zit onze waarde. Jij meer de grote lijnen, ik meer schrijffun. Mooi toch?
Prachtig, maar waarom zou ik jou geloven, Rosita?
Als ik blauwe ogen zou hebben, had ik die erin gekopt. Maar helaas – groen. Iets wat ik zelf niet meer ben. En daarin zit mijn bewijslast. Niet voor niets krijg ik terug dat opdrachtgevers mij als collega zien. Ciska bijvoorbeeld:
“Ik kan lezen en schrijven met haar, alsof we collega’s zijn. Zelf heb ik vaak van alles in mijn hoofd en overlaad ik haar met veel informatie. Daar weet ze snel structuur in aan te brengen en ze gaat pas aan het werk als ze exact weet wat ik van haar wil. Haar teksten zijn vervolgens precies zo geschreven als een verhaal nodig heeft.“
Ciska Rugers, communicatieadviseur, Dudok WonenEn of ik kan schrijven? Nou ja, je bent nog steeds aan het lezen. Dus tja.
Toch wat meer over mij nog?
Oké. Een paar details dan. Het levenslicht zag ik in die mooie stad achtâh de dùine. Maar negen maanden daarvoor was er iets gaande in Spanje – hence the funny name.
Opleiding en werk
Ook dat was best funny. Het werd een rare samenloop van omstandigheden, waarin het erop neerkwam dat ‘zo breed mogelijk’ geen ideale keuze bleek voor een opleiding. Doen waar ik het beste in ben -schrijven- bleek dat daarna wel. Maar voordat ik dat doorhad, ging het ongeveer zo:
- Van marketing naar marketingcommunicatie naar communicatie.
- Van bedrijfsleven naar overheid.
- Van nooit tijd om te schrijven of moeten uitbesteden naar ‘fuck it, ik doe het gewoon’.
- Ik nam ontslag en begon voor mezelf.
Tussendoor ben ik twee keer moeder geworden, vier keer verhuisd en was ik drie keer klassenouder. Er zijn knappe koppen die vertellen dat je dit soort dingen niet op een Over-pagina hoort te zeggen. Maar ja. Ik ben geen echte knappe kop. Dus ik mag.
Sowieso heb ik niet zoveel met knappe koppen.
Of met regeltjes.
Wel met de grote regels in het leven.
Ik fiets niet door rood en als ik te veel geld terugkrijg bij de bakker, dan zeg ik dat. Bij mij kun je voordringen voor de kassa.
Maar regels over hoe je moet schrijven. Nee. Regels over wat niet kan in een tekst. Nee.
Wat dan wel?
Een onwijs goeie tekst die lekker leest. Die je voelt. Waarom je moet lachen. Of huilen, mag ook.
Maar hou ik me dan niet aan de taalregels?
Jawel, vaak wel. Maar soms is het nodig dat niet te doen. Omdat je doelgroep dat nodig heeft. Of een verhaal. Net zoals ik het nodig heb om af en toe alleen te zijn. In onze sociaal ingestelde fomo-maatschappij word ik daar vaak vreemd op aangekeken. Da’s toch ongezellig.
Nee hoor, niks ongezelligs aan. Bovendien heb ik het nodig om op te laden. Een adempauze.
Afwijken van de norm kan verfrissend zijn. Zo is het ook met een tekst. Een tekst die binnen de lijntjes blijft, kan niets aanraken. Pas daarbuiten ontstaat de magie.
Dus, herken je dit:
- Dat je teksten dan maar even snel zelf schrijft – of niet.
- Die dan niet zo goed worden als je wilt, maar ja, beter iets dan niets.
Top, ik kan je helpen.
Zie me als je vijfde poot. Ik geef je onwijs goeie teksten waar je wat aan hebt. Waar je organisatie wat aan heeft. Verhalen die het verdienen om over te vertellen.
Wat denk je ervan, jij lekker strategisch en ik de handen uit de mouwen? Let’s go.
